Rawatan pergigian 'tertinggal' di pedalaman - Muhamad Halil, Mohd. Haikal (Media Mulia Sdn. Bhd., 2026)
Kesihatan pergigian sering terpinggir dalam landskap kesihatan awam walaupun ia merupakan komponen asas kepada fungsi harian, maruah diri dan kesejahteraan menyeluruh individu. Di Malaysia, penyakit pergigian seperti karies dan penyakit gusi kekal tinggi, khususnya dalam kalangan komuniti luar bandar, pedalaman, warga emas dan pesakit berkeperluan khas. Walaupun pelbagai pendekatan konvensional telah dilaksanakan, termasuk klinik kesihatan, program sekolah dan klinik bergerak, usaha ini masih bersifat episodik dan gagal menghasilkan perubahan tingkah laku jangka panjang. Artikel ini menegaskan bahawa jurang akses rawatan pergigian bukan sekadar isu teknikal, sebaliknya mencerminkan kegagalan sistem dalam membina kesedaran, kepercayaan dan kesinambungan penjagaan. Melalui perspektif klinikal dan kemanusiaan, penulisan ini menyeru peralihan daripada model berpusatkan fasiliti kepada pendekatan berasaskan komuniti yang lebih empatik, fleksibel dan berterusan. Inisiatif oleh Universiti Islam Antarabangsa Malaysia melalui Kulliyah Pergigian diketengahkan sebagai contoh usaha melengkapkan sistem sedia ada dengan menekankan nilai ihsan, empati dan penglibatan langsung dalam kehidupan masyarakat. Kesimpulannya, transformasi kesihatan pergigian hanya dapat dicapai apabila sistem berani keluar dari zon selesa dan mengakui bahawa kegagalan rawatan awal merupakan tanggungjawab bersama antara pesakit dan sistem kesihatan itu sendiri.